12. febrúar 2026
Eftir ógleymanlega hjólaferð um Kambódíu og Víetnam ákváðum við Siggi að slaka á á víetnömsku eyjunni Phu Quoc. Hún er stærsta eyja Víetnams og er oft kölluð Perlueyjan vegna hvítra og hreinna stranda. Eyjan liggur skammt frá Kambódíu og það var sérstakt að sjá fjöllin þar handan hafsins. Upphaflega hélt ég að nafnið væri tilkomið vegna perlanna sem mikið er selt af á eyjunni, en það reyndist ekki rétt – svona getur maður dregið rangar ályktanir.
Við dvöldum á glæsilegu hóteli sem fararstjórinn hafði valið fyrir okkur. Hótelið var sérkennilegt og skemmtilegt og samanstóð af bjálkahúsum af mismunandi stærðum. Við vorum á efri hæð í tveggja hæða húsi. Umhverfið var einstaklega fallegt – gróðurinn, ströndin og hið stórbrotna sólarlag.
Hitinn var þægilegur. Oft var skýjað, gola og jafnvel smá rigning. Við vorum því ekki mikið í sólbaði en ferðuðumst töluvert um eyjuna með Möttu og Ása, sem fyrir tilviljun ákváðu einnig að framlengja ferðina og fara til þessarar eyju. Það var sérstaklega gaman að upplifa hana með þeim.
Við nýttum okkur skipulagðar einkaferðir með bílstjóra. Hann ók okkur á ferðamannastaðina og beið eftir okkur á meðan við skoðuðum okkur um. Við fórum um suður- og norðurhluta eyjunnar, sitt hvorn daginn.
Við komum meðal annars við á piparbúgarði og í silki- og perluverksmiðju, sem veitti okkur innsýn í handverk og iðnað eyjunnar. Við heimsóttum einnig tilkomumikið hof sem stendur á kletti við sjó og er talið vera frá 17. öld.
Við svifum yfir grænar eyjar og blágrænan sjó í lengstu þriggja víra sjókapalbraut í heimi, Hon Thom Cable Car, sem er nærri átta kílómetra löng. Ferðin tók um 15–20 mínútur hvora leið. Endastöðin er á Hon Thom, þar sem einnig er skemmtigarður.
Á norðurhluta eyjunnar heimsóttum við mjög sjarmerandi býflugnabú og sigldum síðan að strönd þar sem við gátum buslað í sjónum og farið í sólbað. Við borðuðum á fljótandi veitingastað sem var tengdur við annan kofa með fremur ótraustvekjandi bryggjuræmu. Þar var maturinn eldaður og strákur hjólaði með hann til gestanna – útsjónarsemin var engu lík við þessar krefjandi aðstæður.
Kajakferð var einnig innifalin og ég var með smá kvíðahnút en lét á engu bera. Kvíðinn reyndist ástæðulaus því farkosturinn var hálfgert vaskafat og með okkur var maður sem sá um að róa. Ferðin tók um 45 mínútur og við fengum að sjá ýmsar kajaklistir, meðal annars þegar leiðsögumaðurinn sneri sér í ótal hraða hringi.
Við stoppuðum við bryggju þar sem maður söng fyrir okkur. Söngurinn var satt að segja hræðilegur en upplifunin engu að síður skemmtileg og eftirminnileg.
Það var skondið að heimsækja Grand World, nýlega byggða borg í evrópskum stíl, með göngugötum og litríkum húsum. Gondólar sigldu eftir síkjum sem minntu á Feneyjar. Þar voru veitingastaðir, verslanir og nuddstofur í löngum röðum. Þegar kvölda tók lifnaði borgin við. Grand World stakk mjög í stúf við hið rólega og náttúrulega umhverfi annars staðar á Perlueyjunni.
Hótelið okkar var svolítið úr leið og því tókum við leigubíla þegar við vildum skoða eitthvað á eigin vegum. Leigubílarnir voru svo ódýrir að maður hálfskammaðist sín fyrir að greiða uppsett verð. Við hækkuðum því greiðsluna og uppskárum sérlega góða þjónustu.
Dvölin á Phu Quoc var skemmtileg viðbót við hjólaævintýrið og kærkomin hvíld.
Ég er þakklát fyrir að vera komin heim heil á húfi. Ég er þakklát fyrir lífið, heilsuna og daginn í dag. Það er sannur lúxus að búa á Íslandi og ég geri mér grein fyrir því að ég er sannkölluð lúxuspía.
Ég sendi fallegar hugsanir og strauma út í kosmósið.