Um daginn gekk ég sama hringinn tvisvar í dásamlegu umhverfi. Ég lagði af stað frá Úlfljótsvatni, þar sem ég 
dvaldi í bústað. Satt best að segja nennti ég ekki að fara í göngutúr en lét þó til leiðast. Ég rölti rólega af stað, en þegar ég sá hjólreiðamenn þjóta upp brekkuna vaknaði forvitnin: Hvert skyldu þeir vera að fara? Hvert lægi þessi leið?
Ég greikkaði sporið. Leiðin var nokkuð brött fyrir mig, sem almennt var á jafnsléttu. Ég tók andköf við hvert fótmál, ekki aðeins vegna þess hve brött leiðin var heldur líka vegna fegurðarinnar sem blasti við hvert sem litið var. Fjöllin allt um kring og spegilslétt vötnin lágu beggja vegna hæðarinnar sem ég stóð á - Úlfljótsvatn á aðra hönd og Þingvallavatn á hina. Ég hafði aldrei séð Þingvallavatn frá þessu sjónarhorni.
Þegar ég kom aftur í bústaðinn var ég svo uppnuminn að ég sýndi fyrstu manneskjunni sem varð á vegum mínum mynda sem ég hafði tekið og dásamaði náttúruna. Stormur, fimm ára dóttursonur minn, bað mig um að fara með sér sömu leið. Hann vildi að ég tæki myndir af því sem fyrir augu bæri á leiðinni.
Ég ítrekaði við hann að leiðin væri brött og frekar löng. Hann lét það lítið á sig fá og bætti við að þegar hann kæmi aftur úr ferðinni myndi hann teikna myndir af því sem hann sæi og skrifa nákvæma leiðarlýsingu. Hann er reyndar hvorki læs né skrifandi enn þá en hefur mjög góðan orðaforða. Ég tók því að mér að skrifa textann eftir hans höfði við myndirnar. Hann lét sér nægja arkir sem klipptar höfðu verið úr bréfpoka.
Við drifum okkur af stað. Drengurinn blés ekki úr nös en amman var heldur andstyttri, enda var hún sífellt að hrópa upp lýsingarorð yfir því sem hún sá. Stormur tók þátt í hrifningu ömmu sinnar. Hann hafði orð á litbrigðum fjallanna og taldi sig vita hvers vegna þau væru svona mismunandi á litinn. Hann skoðaði steina, teiknaði mannslíkama á veginn, skoðaði stráin og velti því fyrir sér hvers vegna blómin á þeim væru svona á litinn. Hann heyrði í fugli en var ekki viss um tegundina, en var viss um að Eldar Mána, bróðir sinn, þekkti hann. Hann spurði út í vötnin og sagði ömmu sinni átakanlega sögu af veiðimanni sem hafði drukknað í Soginu. Hann spurði mig hvað fjöllin hétu, en ég sagðist ekki vera viss um heiti þeirra, nema að ég benti honum á Búrfelli. Hann spurði þá um hæl:
„Hvað þýðir búr?“
Þegar við fórum algjöra ævintýraleið niður að bústaðnum kyrjaði hann frumsamið lag, söng eigin texta, sló taktinn með lítilli trjágrein og hoppaði kampakátur niður í hlíðina.
Ég gekk sömu leið tvisvar, en í seinna skiptið sá ég hana með öðrum augum í félagsskap Storms. Með honum tók ég ekki aðeins betur eftir fegurð landsins heldur líka öll því smáa sem börn gefa gaum en fullorðnir ganga svo oft fram hjá.
